در حالی که تیم ملی آرژانتین تنها یک گام با دفاع از عنوان قهرمانی جهان فاصله دارد، فضای این کشور بیش از هر زمان دیگری تحت تأثیر باورهای سنتی و آیینهای خوششانسی قرار گرفته است. از خاویر میلی، رئیسجمهور آرژانتین، گرفته تا میلیونها هوادار، بسیاری معتقدند تغییر ندادن عادتهای روز مسابقه میتواند شانس قهرمانی آلبیسلسته را افزایش دهد.
با نزدیک شدن به دیدار فینال جام جهانی ۲۰۲۶ میان آرژانتین و اسپانیا، تب فوتبال سراسر آرژانتین را فرا گرفته و میلیونها هوادار با تکیه بر باورهای قدیمی و آیینهای خوششانسی، خود را برای مهمترین مسابقه سال آماده میکنند.
در این میان، خاویر میلی، رئیسجمهور آرژانتین، نیز اعلام کرده حاضر نیست سنت شخصی خود را بشکند. او گفته است مانند تمام مسابقات این جام جهانی، دیدار فینال را نه از ورزشگاه متلایف نیویورک، بلکه از اقامتگاه ریاستجمهوری در بوئنوسآیرس تماشا خواهد کرد؛ زیرا معتقد است تغییر این عادت میتواند خوششانسی تیم ملی را از بین ببرد.
آرژانتین پس از پیروزی ۲ بر یک مقابل انگلیس در مرحله نیمهنهایی، اکنون تنها یک مسابقه با دفاع از عنوان قهرمانی جهان فاصله دارد و همین موضوع، اضطراب و هیجان را در سراسر کشور به اوج رسانده است.
در فرهنگ فوتبالی آرژانتین، آیینهایی که به «کابالا» معروف هستند، جایگاه ویژهای دارند. بسیاری از هواداران باور دارند رعایت این رسوم میتواند بر سرنوشت مسابقه تأثیر بگذارد.
آندرس گونزالس، یکی از هواداران دوآتشه تیم ملی، میگوید هنگام مسابقه هیچکس اجازه ندارد جای خود را تغییر دهد. او توضیح میدهد اگر یکی از اعضای خانواده برای رفتن به آشپزخانه یا دستشویی از جایش بلند شود و همان لحظه آرژانتین گل بزند، تا پایان بازی اجازه بازگشت به اتاق را نخواهد داشت.
در بسیاری از خانههای آرژانتینی نیز قوانین ویژهای برای روز مسابقه برقرار است. برخی خانوادهها معتقدند همه باید همان لباس همیشگی مسابقات را بپوشند، روی همان صندلیهای قبلی بنشینند و حتی حیوانات خانگی نیز نباید نظم همیشگی خانه را بر هم بزنند.
استلا وارگاس، یکی از هواداران تیم ملی، میگوید برای دیدار نیمهنهایی مقابل انگلیس، سگ بولداگ انگلیسی خانواده را با پیراهن آرژانتین بیرون از خانه نگه داشتهاند و برای بازی فینال نیز همین کار را تکرار خواهند کرد.
در خانوادهای دیگر، مادرشوهر هر بار هنگام آغاز مسابقه به آشپزخانه میرود و تا پایان بازی مشغول بافتن شال آبی و سفید، رنگهای پرچم آرژانتین، میشود؛ زیرا اعضای خانواده معتقدند این کار برای تیم ملی خوشیمن است.
جامعهشناسان معتقدند چنین رفتارهایی بخشی از فرهنگ فوتبالی آرژانتین است. به گفته دیگو مورسی، مردم این کشور خود را صرفاً تماشاگر نمیدانند، بلکه احساس میکنند در نتیجه مسابقه نیز نقش دارند و انجام این آیینها به آنها حس مشارکت و کنترل بر اتفاقات مسابقه میدهد.
او یادآوری میکند که حتی کارلوس بیلاردو، سرمربی افسانهای آرژانتین در جام جهانی ۱۹۸۶، بهشدت به خرافات اعتقاد داشت. پس از آنکه در نخستین مسابقه جام، تماس بیپاسخی با تلفن رختکن برقرار شد و آرژانتین همان بازی را برد، بیلاردو پیش از هر مسابقه از یکی از اعضای تیم میخواست همان تماس بیپاسخ را تکرار کند.
در خیابانهای بوئنوسآیرس نیز پرچمهای آبی و سفید در همه جا دیده میشود و هواداران با ترکیبی از امید، هیجان و اضطراب، روزهای منتهی به فینال را سپری میکنند.
برخی هواداران حتی به رسم قدیمی «فریز کردن حریف» پایبند هستند؛ سنتی که در آن عکس بازیکنان تیم مقابل داخل فریزر قرار داده میشود تا به باور آنها، شانس موفقیت حریف کاهش پیدا کند.
همزمان، یاد و خاطره دیهگو مارادونا نیز همچنان در میان مردم زنده است. خانه قدیمی او در بوئنوسآیرس به محلی برای تجمع هواداران تبدیل شده و بسیاری امیدوارند روحیه مبارزهطلبی اسطوره فوتبال آرژانتین، بار دیگر تیم ملی این کشور را به قهرمانی جهان برساند.
