اختلالات خوردن مانند بیاشتهایی عصبی و پرخوری عصبی فقط به انتخاب غذا یا کمبود اراده مربوط نمیشوند. ترس، کمالگرایی، تصویر فرد از خودش، تنظیم هیجان، عادتها، تجربههای بینفردی، عوامل زیستی و گاهی تروما میتوانند در شکلگیری و تداوم این اختلالات نقش داشته باشند؛ با این حال، این تصور که «اختلالات خوردن اصلاً درباره غذا نیستند» نیز برداشت دقیقی نیست.