نشست COP17 تنوع زیستی سازمان ملل در ایروان، پایتخت ارمنستان، پس از دو هفته مذاکره پایان یافت؛ اما دولت‌ها همچنان از تحقق بخش بزرگی از اهداف تعیین‌شده برای حفاظت از طبیعت فاصله دارند. کشورها بر تعهد خود برای حفاظت از ۳۰ درصد خشکی و دریا، احیای اکوسیستم‌های تخریب‌شده و افزایش تأمین مالی تنوع زیستی تأکید کردند، در حالی که اختلاف بر سر منابع مالی و شیوه تصمیم‌گیری، انتقادها از روند مذاکرات را افزایش داده است.
نشست هفدهم کنوانسیون تنوع زیستی سازمان ملل متحد در ایروان روز شنبه ۳۱ اکتبر به پایان رسید؛ نشستی که هدف آن بررسی روند اجرای تعهدات جهانی برای حفاظت از طبیعت و احیای اکوسیستم‌های آسیب‌دیده بود. به گزارش گاردین، دولت‌ها در پایان مذاکرات وعده دادند تلاش‌های خود را برای تحقق اهداف این دهه افزایش دهند، اما ارزیابی‌ها نشان می‌دهد کشورها در دستیابی به تقریباً همه اهداف تعیین‌شده با عقب‌ماندگی روبه‌رو هستند. این اهداف شامل حفاظت از ۳۰ درصد سیاره برای طبیعت، احیای نزدیک به یک‌سوم اکوسیستم‌های تخریب‌شده و اصلاح یارانه‌هایی است که به محیط‌زیست آسیب می‌رسانند.
در پایان مذاکرات، کشورها بر افزایش اقدامات برای اجرای تعهدات موجود و هدف تأمین سالانه ۳۰ میلیارد دلار منابع مالی برای تنوع زیستی تا پایان دهه تأکید کردند. با این حال، اختلاف بر سر چگونگی تأمین این منابع همچنان ادامه دارد. شماری از کشورهای اروپایی خواهان آن هستند که دامنه مشارکت‌کنندگان مالی گسترده‌تر شود و اقتصادهایی که در دهه‌های اخیر رشد قابل‌توجهی داشته‌اند، سهم بیشتری در تأمین هزینه‌های حفاظت از طبیعت بر عهده بگیرند. گاردین گزارش داده است که درباره سازوکاری برای جمع‌آوری منابع از شرکت‌هایی که از داده‌های دیجیتال مرتبط با تنوع زیستی سود می‌برند، تصمیم نهایی به نشست بعدی در اکوادور موکول شده است.
روند تصمیم‌گیری در نشست نیز با انتقادهایی روبه‌رو شد. وزیر محیط‌زیست پاناما، خوان کارلوس ناوارو، سازوکار مبتنی بر اجماع را ناکارآمد توصیف کرد و گفت که مخالفت یک کشور می‌تواند مانع پیشرفت در موضوعات مهم شود. او پیشنهاد کرد سازمان ملل به‌جای برگزاری نشست‌های متعدد درباره مسائل جداگانه محیط‌زیستی، امکان هماهنگی بیشتر میان مذاکرات مربوط به اقلیم، تنوع زیستی و آلودگی پلاستیکی را بررسی کند. در مقابل، برخی مقام‌های دیگر تأکید کردند که با وجود کندی روند مذاکرات، فعالیت‌های اجرایی در کشورهای مختلف ادامه دارد و اصلاحات باید به بهبود اجرای تعهدات منجر شود.
یکی از نگرانی‌های اصلی این است که تکرار وعده‌های بین‌المللی بدون تحقق عملی آن‌ها، اعتماد عمومی به سازوکارهای چندجانبه محیط‌زیستی را تضعیف کند. حفاظت از زیستگاه‌ها، بازسازی مناطق تخریب‌شده و تأمین منابع مالی پایدار، به تصمیم‌های سیاسی و مشارکت بلندمدت دولت‌ها نیاز دارد. نتیجه نشست ایروان نشان می‌دهد که توافق بر سر اهداف کلی همچنان ممکن است، اما تبدیل این اهداف به اقدامات قابل‌اندازه‌گیری و تأمین بودجه لازم، یکی از دشوارترین بخش‌های سیاست جهانی محیط‌زیست باقی مانده است.
