«منِ قصهگو، که همیشه برای شادی آمده بودم، حالا واژههایم خیسِ اندوهاند.» عموپورنگ، از روزهایی میگوید که خندههای کودکانه در سایه جنگ جای خود را به بغضی بیصدا دادهاند. او با اشاره به داغ تازهی کودکان میناب و دلشورههای مادرانی که چراغ امید را در تاریکی، روشن نگه داشتهاند، از تهی شدن آدمها از درون میگوید و تأکید میکند: جنگ، کودک را از کودکیاش میگیرد.