نشست دو روزه وزیران خارجه گروه ۲۰ در آتلانتا بدون دستیابی به توافق مشترک درباره چند بحران مهم بین‌المللی پایان یافت. اختلاف بر سر جنگ روسیه و اوکراین، جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، تعرفه‌های تجاری و تنش‌های دریای چین جنوبی مانع انتشار بیانیه مشترک شد. هم‌زمان، وزیر خارجه لهستان خواستار برقراری سریع آتش‌بس در دریای سیاه برای فراهم‌شدن امکان انتقال امن غلات شد.
وزیران خارجه کشورهای عضو گروه ۲۰ پس از دو روز گفت‌وگو در آتلانتا، روز شنبه ۳۱ اکتبر نشست خود را بدون توافق بر سر شماری از مهم‌ترین مسائل امنیتی و سیاسی جهان به پایان رساندند. به گزارش آسوشیتدپرس، اختلاف میان اعضا درباره جنگ روسیه و اوکراین و همچنین مجموعه‌ای از بحران‌های دیگر، از جمله جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران و تنش‌های تجاری، مانع از انتشار بیانیه مشترک پایانی شد. مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، اعلام کرد که به‌جای بیانیه مشترک، موضعی از سوی رئیس نشست منتشر خواهد شد که خلاصه‌ای از گفت‌وگوها را در بر می‌گیرد.
روبیو در پایان نشست گفت که کشورها هنوز به راه‌حل‌هایی که مورد پذیرش همگانی باشد نزدیک نشده‌اند، هرچند به گفته او امکان همکاری در برخی زمینه‌ها، از جمله زنجیره‌های تأمین و مواد معدنی حیاتی، وجود دارد. اختلاف درباره حضور سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، نیز بر فضای نشست سایه انداخت. شماری از دیپلمات‌های اروپایی به حضور نماینده مسکو اعتراض کردند و عکس سنتی گروهی وزیران خارجه لغو شد. به گفته آسوشیتدپرس، موضوع جنگ اوکراین، سیاست تعرفه‌ای آمریکا و تنش‌ها در دریای چین جنوبی از جمله محورهایی بود که اختلاف‌نظرها بر سر آن‌ها ادامه داشت.
در حاشیه این نشست، رادوسواف سیکورسکی، وزیر خارجه لهستان، خواستار برقراری سریع آتش‌بس در دریای سیاه شد تا انتقال محموله‌های غلات اوکراین و روسیه با امنیت بیشتری انجام شود. او تأکید کرد که نیاز غذایی کشورهای جنوب جهان باید در تلاش‌های دیپلماتیک برای کاهش تنش‌ها مورد توجه قرار گیرد. سیکورسکی همچنین گفت اوکراین باید در هر ابتکاری برای پایان‌دادن به جنگ حضور داشته باشد و اروپا نیز باید در تصمیم‌گیری‌ها نقش داشته باشد. این درخواست موضع دولت لهستان است و به معنای دستیابی گروه ۲۰ به توافقی برای آتش‌بس نیست.
نتیجه نشست آتلانتا نشان می‌دهد که گروه ۲۰، با وجود اهمیت اقتصادی اعضای آن، همچنان در تبدیل اختلافات ژئوپولیتیک به موضعی مشترک با محدودیت روبه‌رو است. در شرایطی که جنگ‌ها و تنش‌های تجاری بر مسیرهای حمل‌ونقل، بازار انرژی و زنجیره‌های تأمین فشار وارد می‌کنند، نبود توافق مشترک می‌تواند تلاش برای هماهنگی بین‌المللی را دشوارتر کند. با این حال، مقام‌های شرکت‌کننده ابراز امیدواری کرده‌اند که همکاری در برخی حوزه‌های عملی ادامه یابد و اختلافات موجود مانع کامل گفت‌وگوهای بعدی نشود.
